Duidelijke taal nodig? Bel De Kleine Lettertjes: 06 - 28063863.

Opzouten!

Den Haag zou saai zijn. Te leeg. Te weinig mensen op straat. Onzin, natuurlijk. Deze stad is juist te vòl.

In het oordeel over de residentie onderscheid je de fijnproever van de barbaar, de liefhebber van de oppervlakkige waarnemer. Den Haag moet gesavoureerd worden, zoals je bijvoorbeeld een mooie twaalf jaar oude single malt tot je neemt. Dat doe je in stilte en in rust. De kinderen naar bed, de vrouw van huis, TV uit. En dan wat wegstaren in een gerieflijk niets.

Hetzelfde geldt voor een schilderij in het Mauritshuis. Niets zo storend als iemand die pontificaal voor je snufferd gaat staan, net als je wegdroomt naar tijden van weleer. Je gaat naar buiten en wandelt in een paar minuten naar het Willemspark, de huizen aan de Javastraat, het oude stadhuis. Je oog glijdt van een historisch geveltje naar de ietwat in elkaar gestorte voorgevel van een vrouw op middelbare leeftijd. Bovendien is haar truitje te kort, waardoor van onderen de vetrollen eruit rollen.

Betovering verbroken.

Om die reden is mijn woonplaats op zijn best op een zonnige zomerse doordeweekse dag. Men is in massa’s afgereisd naar verre costa’s en campings. Het lichtgroen belommerde Lange Voorhout ligt leeg, lang en loom te zijn. Ziedaar het zeventiende-eeuwse Huis Schuylenburg, een creatie van Daniël Marot. Het is niet lastig voor te stellen hoe ooit de buitengemeen welgestelde patriciërs door de grote ramen met de kleine ruitje naar buiten blikten, naar de plek waar jij nu staat.

Den Haag is één grote bonbonnière van architectuurstijlen. De prachtigste Jugendstil in het Statenkwartier. Elke gevel is anders. Deze huizen zijn gebouwd in een tijd dat de bewoners hun eigen smaak in hun huis weerspiegeld wilden zien. Hier nog geen Vinex-eenheidsworst. Veel tierelantijnen. Een feest voor de meester-metselaars en de meester-houtbewerkers.

Als je eenmaal begint te kijken, is er geen houden meer aan. De zwaar bewerkte smeedijzeren deur van De Rijnstroom aan het Noordeinde is op zich al een wandelingetje waard. In de Parkstraat stap je via een verborgen deurtje een hofje in en honderden jaren terug in de tijd. Dit alles is een uitstekende reden om de pensioengerechtigde leeftijd op te trekken. Hoe langer de mensen doorwerken, hoe minder tijd al die pensionado’s hebben om zich tussen jou en dat oude Departement van Justitie aan het Plein te wurmen, een gebouw in een wat wonderlijk pompeuze neo-stijl, vol tierelantijnen, krullen en versierinkjes. Zo’n paleis moet de koning uit In De Soete Suykerbol gehad hebben.

Ter hoogte van de Vruchtenbuurt ligt dat deel van de Laan van Meerdervoort dat in de jaren dertig van de vorige eeuw is ontworpen door de meesters van de Nieuwe Haagse School. Zelfs de voordeuren zijn met de grootste zorg vormgegeven. Niet al die voordeuren zijn bewaard gebleven. Een enkeling heeft in de loop der jaren een alternatief aangeschaft dat wellicht in een boerderette passend zou kunnen zijn. Alsof je een zelfportret van Rembrandt denkt te kunnen verbeteren door het eigenhandig te voorzien van een rode clownsneus.

Den Haag. Waar anders kun je een duintop beklimmen vanwaar je de hele stad aan je voeten ziet liggen? Je kijkt over een groene oase, met in de verte de nieuwste hoogbouw in het centrum.

In de herfst en de winter kun je de duintop afrennen, een verlaten strand op. De strandtenten weg, de lelijke badgasten hebben hun biezen gepakt. Tot aan Europoort reikt de blik. Je hoeft geen hinderlijk volk te omzeilen. Niemand die met zijn of haar blote kont aan horizonvervuiling doet. De zon gaat al bijna onder nu. De hemel rust op palen van gouden zonnestralen. Alleen nu en hier kan zo’n zin je toevallen.

Op bloedhete zomerdagen is het in de schaduwrijke straten van het Belgische Park beter toeven dan aan het over- en overvolle Scheveningse strand, dat maar enkele honderden meters verderop ligt. In deze wijk staan panden zoals ze ooit werden gebouwd in Nederlands-Indië. Met de prachtigste ornamenten. Imposante houten veranda’s. Balkons waarop je een koningin verwacht die het plebs komt toezwaaien. De rijke Hollanders in het verre Indië werden tot de overtocht verleid met fraaie brochures en tekeningen van al deze rijkversierde woonhuizen. Op die tekeningen zie je hoogstens een enkele wandelaar door de straat wandelen. Een heer met een bolhoed, wellicht. Met aan zijn zijde een dame met een parasol. Stijlvolle mensen in een stijlvolle omgeving.

Ik kreeg eens een brochure in handen van een gepland nieuwbouwwijkje in de binnenstad van Den Haag

. De artist impressions toonden optimistische beelden van hoe-het-worden-zou. Je proefde aan alles dat de makers liefst alleen de geplande bebouwing hadden getekend. Er was een compromis gevonden in de afbeelding van een non-descript mensje met hondje. Een kindje op een fiets, dat kon ook geen kwaad. De realiteit was al te opzichtig weggegumd. Dus niet in het voortuintje een man op een stoel, met ontbloot bovenlijf en een pijpje pils aan zijn mond. En niet in het andere voortuintje een droogmolen met een boerka en wat onderbroeken.

Of het nu een prachtige Haagse laan is, een lommerrijk park of een fijn stuk strand, zodra ergens mensen verschijnen is het uit met de pret. Dat geldt zelfs voor de wereld in het algemeen. Zodra wij hier ons verwoestende werk hebben gedaan, kan het overige leven weer welig tieren. Het einde van de mensheid is werkelijk niet het einde van de wereld. Eerder is het een nieuw begin.

Niettemin voelen veel mensen zich pas behaaglijk in de nabijheid van liefst zoveel mogelijk anderen. Vraag eens aan iemand of dat feest nog een beetje leuk was. ‘Ja, best wel,’ krijg je dan niet zelden te horen, ‘er waren veel mensen.’

Hoe meer mensen naar al die feesten gaan, hoe beter. Reis vooral met velen af naar dance-feesten in verre buitengewesten, waar je je na middernacht lekker met z’n allen door de ME in elkaar laat meppen, waar de bereden politie het snot en de cocaïne uit je neus slaat. Ga vooral in groten getale naar Libelle-weekenden. Naar de Vrijmarkt in Amsterdam. Neem tramlijn 11, Randstadrail 3 en 4 en bus 22, spoed u naar perron 2 en reis af naar verre oorden. Al die mensen die fijn elders samenklonteren, dat is een goed idee. Laat de liefhebbers de Denneweg, het Sweelinckplein of Clingendael.

Tekstschrijver op geheime missie voor IT Defensie

De IT van de Nederlandse Defensie is ernstig aan vernieuwing toe. Om die reden werken twee grote marktpartijen aan een ‘bid’ om die enorme klus te mogen klaren. De Kleine Lettertjes werkt voor één van de twee biedende consortia.